Je weet dit.
Diep van binnen weet je natuurlijk best dat je niet je omstandigheden voelt, ook al sta je er waarschijnlijk nooit bij stil.
Iedereen heeft er ervaring mee.
Neem bijvoorbeeld je werk: de ene keer heb je veel te doen en gaat het je moeiteloos af (je flowt heerlijk makkelijk door alles heen); de andere keer draait je hoofd overuren en weet je bij god niet waar je moet beginnen.
Je dénkt dat de stress door je werk komt, maar het is slechts het resultaat van stressvolle gedachten over je werk (en de toekomst en je sociale leven en je salaris en promotie en collega’s die de kantjes er vanaf lopen), en vooral VEEL stressvolle gedachten, en dus een druk hoofd.
Maar het drukke hoofd wordt niet rechtstreeks veroorzaakt door de hoeveelheid taken en deadlines die je hebt, alsof er een soort biologische stressbesmetting plaatsvindt, alsof er een overdracht plaatsvindt van externe omstandigheden naar jouw lijf.
Het is een inside job: alles wat je voelt, wát je ook voelt, genereer je zelf, van binnen, van moment tot moment.
Het ligt niet aan het werk, aan de hoeveelheid, aan de verantwoordelijkheid.
Het is je dénken erover, je denken in het moment.
En dit geldt voor alles in je leven, altijd.
Je kunt altijd alléén maar voelen wat je denkt (probeer maar ‘ns woedende gedachten te hebben en je tegelijkertijd liefdevol te voelen, of andersom).
Zelfs als je al tien jaar elke ochtend vloekend en gefrustreerd in de file staat (die wat jou betreft aantoonbaar de aanstichter van je rotgevoel is), kun je op een dag verliefd worden en het stilstaan in de auto oprecht waarderen omdat het je de tijd geeft al je kersverse romantische appjes te lezen.
De ene dag vind je die vervelende collega extra vervelend, de andere dag kan het je eigenlijk niks schelen.
De ene keer luister je geamuseerd naar iemand die jou probeert te kleineren, de andere keer wil je in een hoekje kruipen en nooit meer tevoorschijn komen.
En soms sta je op met het gevoel dat je de hele wereld aan kunt, en zie je het vijf minuten later (dankzij een reeks spontane, benauwde gedachten met het bijbehorende gevoel) helemaal niet meer zitten.
Je voelt wat je denkt, in geuren en kleuren, en het is nooit anders.
Het resultaat van aandacht.
Zodra een gedachte ons bewustzijn binnenkomt, stuurt het de zintuigen aan, en worden er allerlei stofjes in je lijf gegenereerd die de ervaring levensecht en heel persoonlijk maken.
Je voelt, wat je denkt: verbeelding zorgt voor alle emoties.
Daarom kun je genieten van een film of een boek, daarom kun je je druk maken om je kinderen terwijl je niet eens weet wat ze aan het doen zijn, daarom kun je zenuwachtig raken voor een lezing over drie weken, daarom kun je denken aan het verleden en een rotgevoel krijgen over iets dat letterlijk geen enkele rol meer speelt.
Wat je voelt, is al-tijd het resultaat van wat je op dat moment denkt en de aandacht die je eraan geeft.
Het actuele gevoel geeft slechts de intensiteit aan van een gedachte, maar zegt niets over de feitelijke situatie.
En als je beseft dat je gedachten volledig automatisch gegenereerd worden zónder jouw inmenging, dat het commentaar op jouw leven dat je continu hoort in je kop geen bewust gedrag is maar een aangeleerd en meestal volstrekt willekeurig proces, dan begint er misschien iets te dagen.
Want waarom zou je je druk maken om iets dat je niet zelf veroorzaakt?
Waarom zou je je zo laten raken door gevoelens die niets zeggen over je leven op dat moment, maar alles over je gedachten?
Waarom zou je op zoek gaan naar oplossingen voor onrust die slechts het resultaat is van ons vermogen om gedachten tot leven te wekken in ons lijf?
Dat je alleen maar voelt wat je (onbewust) denkt is een feit.
En als je dat kunt integreren in je leven, als je het op een dag echt zíet, echt weet, echt kunt omarmen als iets dat volledig waar is (en niet slechts een leuk en behulpzaam concept), op een niveau dat dieper gaat dan je intellect, dan wordt alles anders.
Je hoeft je denken niet te veranderen of verbeteren of te stoppen; je hoeft alleen maar in te zien hoe het proces werkt.
Van binnen naar buiten, van gedachte naar gevoel, en niet andersom.
Kijk maar ‘ns of je vandaag een paar keer wakker kunt worden uit de droom.
Of je af en toe ineens kunt zien dat je aanslaat op een gedachte over de situatie, niet over de situatie zelf.
Of je, zelfs al is het maar héél kort, begrijpt dat externe omstandigheden ons geen enkel gevoel kunnen geven, maar dat het altijd onze interpretatie is in het moment, de gedachten die we erover hebben, ons persoolijke verhaal dat feilloos vertaald wordt in een meeslepende 4D-ervaring.
Je voelt alleen maar wat je denkt, en je hoeft er niets mee te doen.
Dat garandeer ik je.
Hoe voelt dat?